Retrospectie. Terugkijken. Ik voel nu, momenten voor mijn 30e verjaardag, de behoefte om het afgelopen decennium te overdenken. Wat een ongelofelijke periode is dat geweest.

Ik kan niet anders stellen dan dat het moeizaam op gang is gekomen. Zo moeizaam zelfs dat het er even op geleken heeft dat ik dit terugblikmoment niet zou gaan halen. Ik kan me nog goed herinneren dat ik voor m'n 20e verjaring naar de kapper ben geweest om m'n schouderlange haar te verruilen voor een kort kapsel. Die avond m'n afgeknipte staart aan de deur hangend. Ik zie m'n vrienden nog applaudiserend aan de deur staan :-)

Een kleine maand later waren ook de korte haren verdwenen. De vrienden (en ouders, broertje, familie, collega's en kennissen) bleven; nogmaals heel erg bedankt daarvoor!

Eenmaal weer herstellende leerde ik Arriët kennen. Na wat ups en downs kwamen we tot de conclusie dat we elkaar toch wel erg leuk en lief vonden. Samen vonden we een huisje en leefden gelukkig. ("Lang en gelukkig" hoop ik te kunnen stellen in een terugdenkmoment in de verre toekomst ;-)

Eenmaal een tijdje bij elkaar ontstond het idee om een huis te gaan kopen. Zo gezegd, zo gedaan. Aangezien Arriët een baan had gevonden en ik een betere baan achtte de bank het nog verantwoord ook.

Wat is een eensgezinswoning zonder gezin? Te veel lege kamers. Met een beetje van mezelf en een beetje van Arriët konden ze ons in het LUMC wel helpen aan een anti-kraker voor één van onze lege kamertjes. Na een maand of negen werden we dan ook blij verrast met de komst van Aukje.

Nog steeds hadden we een kamertje over en zo'n anderhalf jaar later nam Femke dan ook intrek in haar kamer. Twee geweldige meiden. Alleen hadden we contractueel moeten afdwingen dat we geen geluidsoverlast wensten na 10 uur 's avonds ;-)

Helaas gaat het leven hand in hand met de dood. Ook in onze gelederen heeft magere Hein z'n slachtoffers gemaakt. Dag tante Auk, kleine oma en opa Opheusden.

Bedankt allemaal voor de prachtige jaren. Ik hoop een aantal van jullie aanstaande zaterdag te treffen en te kunnen proosten op het leven!

Zoals gebruikelijk begint te worden is het al weer heel lang geleden dat ik iets geschreven heb. Maar bij deze de ontwikkelingen van de laatste weken (ok, ok, maanden... ;-)

Femke is een maand geleden twee jaar oud geworden. Het twee-dus-ik-zeg-nee was ze ook voor haar tweede verjaardag al mee bezig. Da's dus niet echt nieuw. Femke is in hoge mate eigenwijs. Ze roept ook gerust tegen ons dat we ons er niet mee moeten bemoeien en kijkt daar dan heel boos en verbolgen bij. Haar woordenschat is behoorlijk en ze deinst er niet voor terug om dat ook in de praktijk te brengen. Wel is ze meer een functionele prater dan d'r zus Aukje die een gezellige kwebbeltante is. Wat ik ook niet onvermeld wil laten is haar grote talent om voedsel zoveel mogelijk te verspreiden. Eten kan heel erg goed uitgesmeerd worden over de tafel of in de kleren worden ingemasseerd. Lang leve de wasmachine! De verjaardag zelf was trouwens heel gezellig en het was ook nog 's mooi weer. Dus de verjaardag is vooral buiten gevierd; heerlijk!

Aukje is een hele dame aan het worden. Ze wil graag als groot gezien en behandeld worden. Bij voorkeur meet ze haar lengte dan ook na elke broodmaaltijd; zeker als er van die 'groeiboter' op zit. Televisiereclames worden goed begrepen...

Ook is er *eindelijk* voortgang in de zindelijkheidstraining van Aukje. Overdag gaat het eigenlijk gewoon heel goed maar ze is er vooral zelf nog erg onzeker over. Maar we gaan in ieder geval de goede kant op :)

Inmiddels kan ik bijna zeggen dat ik een nieuwe vriendin heb. Nee, ik ben niet van m'n vrouwtje af, maar er is wel veel van het vrouwtje af. Inmiddels meer dan 35 kilo; ik ben heel trots op het bereikte resultaat! Zie ook deze foto!

Hier trouwens de meeste recente foto's!

Ik doe niet aan goede voornemens als ik niet zeker weet dat ik ze kan waarmaken. Ik ga dan ook niet beloven dat ik regelmatiger ga bloggen dan ik het afgelopen jaar heb gedaan. Maar een poging wil ik wel wagen. Het schrijven van het blog is immers een leuke inzage in ons leven. Ook voor onszelf achteraf. Er komt een dag dat de meiden zelf ook kunnen lezen en hopelijk vermaken ze zich er dan mee. En in zekere zin ben ik dat wel aan ze verplicht.

Aukje is inmiddels alweer drie-en-een-half. Nog altijd een echt meisje-meisje. Roze is haar lievelingskleur en kleding in die kleur staat ook prachtig bij haar blonde haar. We ondernemen weer een poging haar zindelijk te krijgen want hoewel ze zichzelf al een hele grote meid vindt is een toiletbezoek nog wel wat lastig. Al moet ik er ook wel bijzeggen dat het in een thuis-situatie al heel aardig gaat. Bijkomend voordeel van een laat-zindelijke Aukje is dat Femke inmiddels het ook een leuk spelletje vindt en het voorbeeld behoorlijk volgt. Aukje is inmiddels op de peuterspeelzaal ook helemaal thuis en lijkt ze aardig toe te zijn aan school. Daar moet ze nog een half jaartje op wachten.

Femke wordt over iets minder dan twee maanden alweer twee jaar. Het is een lief meisje maar niet half zo meisjesachtig als d'r grote zus. Wel speelt ze heel graag met poppen. Maar ze rent, klimt en klautert er lustig op los. Als ze zich niet kan vinden in de beslissingen van de ouderlijke macht roept ze ook al snel: "Ben boose jou!". Als Jet zich verexcuseert om wat voor reden dan ook zegt ze: "Is al goed, wijffie!". En het is een veelvraat; tenminste als het haar smaakt. Pasta's en rijstgerechten smaken haar vaak erg goed. Aan tafel heeft ze dan ook nogal 's de bijnaam Harry Hooischuur. Ook snoepjes smaken haar prima al is haar benaming ervoor nog wat vreemd met ss-ss-poep. Ze doet haar best :)

Stiekem wel benieuwd wie dit allemaal nog leest...

Zaterdagmiddag, een goed moment om weer 's een stukje in het blog te schrijven. Het is er de afgelopen maanden wat minder van gekomen. Eerlijk is eerlijk, als het erg mooi weer is buiten hebben we vaak wat anders te doen.

Aukje begint al steeds meer te wennen aan de peuterspeelzaal. Ze kijkt er elke week weer naar uit. Haar praten begint steeds completer te worden en ze kan alle woorden wel zo'n beetje uitspreken. Soms laat ze sommige klanken uit luiheid achterwege.

Femke is ondertussen ook moeilijk uit de peuterspeelzaal te krijgen. Ze begint meteen met spelen. Ze moet echter elke keer weer mee aangezien ze pas met twee jaar en negen maanden worden toegelaten. Nog even afwachten dus.

Gisteren heeft m'n moeder voor het eerst weer een ochtendje op de kinderen gepast. Het viel d'r nog wel zwaar maar het is d'r wel gelukt. Het was een genoegen voor zowel de kinderen als de grootouders.

In de fotogallerij staan weer wat nieuwe foto's. Vooral de foto samen met een gelijke geest vond ik erg leuk ;-)

Als eerste moet er natuurlijk gemeld worden dat de operatie van m'n moeder (heel erg) geslaagd is. Een stuk darm is verwijderd en ook wat omliggend weefsel. Na onderzoek bleek ze verder 'schoon' te zijn en is zonder verdere behandelingen naar huis gestuurd. Komt u over een week of 10 nog 's terug... Goed nieuws dus :)

Alweer drie weken geleden is Aukje voor het eerst naar de peuterspeelzaal geweest. Zoals op de foto te zien is had ze er zin in. Ze gaat nu elke woensdagmorgen met veel plezier naar de PSZ. Femke heeft het er ook erg naar de zin, maar zij moet weer met ons mee aangezien ze officieel het predikaat peuter nog niet mag dragen.

Ook hebben we de afgelopen periode gebruikt om de buitenboel weer opnieuw in de verf te zetten. Hoewel we veel tegenslag gehad hebben (omvallende potjes verf, regen, slecht dekkende verf...) is het uiteindelijk allemaal wel gelukt. Wel moet er een raampje nog even overgedaan worden en bij de voordeur de kozijnen nog. Maar ik had het er even mee gehad. Jet heeft ondertussen de trap naar zolder gedaan. Die is gewoon heel erg mooi geworden.

Later meer!

De week is voorbij geschoten en zit er alweer op. Morgenochtend om 5:55 gaat m'n telefoon weer af om me te melden dat een nieuwe dag is begonnen. We hebben wel enorm genoten de afgelopen week. We hebben veel met de kinderen gefietst, gespeeld en lol gehad. Wel zijn er veel avonden geweest waar Femke moeite heeft gehad met inslapen. Helaas is ons nog altijd niet helemaal duidelijk waarom. Ook vanavond was het weer raak. Gisteren had de jongedame overigens wel een goede reden: ze had overgegeven. Aukje en Arriët waren eerder deze week al aan de beurt geweest om hun tegengestelde peristaltische beweging te oefenen. Beiden maken het inmiddels weer een stuk beter ;-)

Aukje wordt maar wijzer en wijzer. Vandaag lachten we d'r uit om een opmerking die ze maakte. Zegt ze: "Jullie moeten niet grapjes om mij maken". Ondertussen groeit ook Femke uit tot een kleine kwebbel. Haar nieuwste 'trucje' is een hapje van haar eten weggeven en dan vragen: "Lekker?". De vraag herhaalt ze overigens wel weer een keer of vijf.

Deze week wordt weer een spannende week. M'n moeder wordt donderdag opgenomen in het ziekenhuis en de dag erna geopereerd. Wel spannend dus, maar niet echt leuk. Hoe het verdere verloop gaat zijn wordt ook daarna pas duidelijk.

Later weer meer!

Aangezien het slaapritueel van Femke een tikkeltje verstoord leek was het tijd voor maatregelen. De makkelijkste manier om een slaapritueel te doorbreken (in onze ervaring) is door het middagslaapje over te slaan. Uiteraard moet je dan in de middag geen activiteiten plannen waarin je verveling creëert zoals lange autoritten. Vanmiddag zijn we dan ook lekker gaan dobberen in het zwembad(je) van Richard en Jessica. De meiden vonden het heerlijk. Aukje had het wel snel koud en wilde telkens in en weer uit. Femke leek het ook helemaal geweldig te vinden en was met geen stok uit het water te slaan, ondanks het feit dat ze toch twee keer koppie-onder is gegaan. Eten is ook heel interessant maar als haar oudere zus dan niet opschiet... De beelden zeggen genoeg lijkt me...

Femke hebben we niet meer gehoord :) Morgen gaan we weer zwemmen denk ik :)

Wat doe je als de oudste dochter je wakker huilt en vervolgens niet meer in slaap komt? Meeste mensen zullen vast iets anders doen als ik. Ik heb maar even wat dingen op de website aangepakt: Ik heb in het blog een paginering toegevoegd. Maakt het makkelijker om oude berichten nog 's terug te lezen. Kan je meteen zien dat het eerste bericht stamt uit november 2005 en dat dit verhaaltje het 183e verhaal is dat ik hier schrijf. Onderaan de pagina dus...

Meteen was het ook een goed excuus om een plaatje van m'n motor te posten. Was immers een belofte die ik al een tijdje had staan en ik bij deze dan ingelost heb.

Een andere wijziging die ik heb doorgevoerd is het automatisch op Twitter posten zodra er een nieuw bericht is aangemaakt op het blog. Mocht je Arriët of mij willen volgen op Twitter: Arriët is hier te vinden en ik hier!

M'n verhaal van vandaag gaat over de vier V's. De eerste is meteen een moeilijke en heet Vaarwelzeggen. Ruim twee weken geleden hebben we afscheid moeten nemen van Elly, een zeer gewaardeerde collega van Arriët. Met 55 jaar mogen we menselijkerwijs stellen dat dat nog een te jonge leeftijd is om definitief afscheid te moeten nemen. Elly heeft de afgelopen twee-en-een-half jaar gevochten als een leeuwin tegen haar ziekte maar heeft helaas de oorlog niet mogen winnen.

De tweede V is een gelukkig een leuke, da's namelijk de Verjaardag van Aukje. Twee weken geleden hebben we de derde verjaardag van Aukje mogen vieren. Met veel bezoek en zelfs nog meer cadeautjes heeft deze jongedame een topdag gehad. Ook het weer heeft behoorlijk meegezeten, alleen aan het einde van de dag hebben we wat lichte buitjes gehad.

De volgende V is van Vreselijk nieuws. Twee dagen na de viering van Aukje d'r verjaardag is bij m'n lieve moeder kanker geconstateerd. We vinden het vreselijk en zijn enorm geschrokken. Inmiddels is m'n moeder weer thuis maar staat een operatie op stapel en lijkt het niet uitgezaaid. Een soort van geluk bij een ongeluk.

De laatste V is voor Vakantie; daar zijn we gisteren aan begonnen. We zitten even een weekje in het huis van m'n schoonouders. En we treffen er heel aardig weer bij. Dus we hopen toch nog even een beetje bij te komen van de perikelen van de afgelopen twee weken. Helaas heeft Femke weer een periode van moeilijk slapen te pakken; en wij dus ook... Het slaapritueel is weer even een drama. Het inslapen lukt niet erg goed. Zodra het nacht is gaat het goed, maar tussen acht en tien 's avonds is het huilen, krijsen en brullen.

Aukje is een echt dametje. Vanmorgen liep ze te klagen dat ze maar uit twee paar schoenen kon kiezen. Thuis heeft ze een kast vol... Ook heeft ze de laatste tijd wel vaak een weerwoord. Als ik dan bezig ben haar 'vaderlijk toe te spreken' krijg ik een 'ja maar' als interruptie. Vrouwen...

Om toch nog even positief af te sluiten: Ik heb weer het een en ander aan foto's in de galerijen van Aukje en Femke. Tot de volgende keer!

Lang, lang geleden op een plek hier heel vlakbij woonden twee meisjes waar ik wel 's verhalen over vertelden. Dus moest ik dat maar weer eens gaan doen.

Om met de oudste te beginnen: Aukje is helaas nog altijd niet zindelijk. Ze voelt het allemaal best aankomen maar weigert op het potje te gaan zitten. Geeft ook maar weer aan dat ze nog altijd een eigenwijze griet is. Ook zit ze vol fantasie en kwebbelt ze aan een stuk door. In de vragenlijst voor het consultatiebureau staat de vraag of ze zinnen van drie woorden kan formeren. Laten we het er op houden dat het geen probleem zal vormen...

Femke is een lekker ondernemend meidje. Qua geklets is zij nog heel duidelijk van de enkelwoordige opdrachten. Alles wat enigszins knuffelbaar lijkt (knuffelbeer, maar ook honden, katten en vogels) benoemd ze als "Beer". Met als uitzondering dan weer eenden, die ze ook zo benoemd. Mamma kan ze ook best "Pappa" noemen, tenzij het echt pijn doet, dan is het "Mammaaaaaaaaaa!". Verder loopt ze goed en is ook rennen heel interessant. Wel merk je dat als ze moe wordt het motorisch vermogen flink afneemt. Zwalken en struikelen zijn dan aan de orde van de dag.

Arriët en ik zijn ondertussen lekker druk geweest de laatste tijd. Diverse cursussen en opleidingen hebben daartoe stevig bijgedragen. Ik ga het de komende tijd wat dat betreft weer wat rustiger aan doen. M'n motorrijbewijs is sinds vorige week ook binnen. Ook een motor staat sinds kort in de achtertuin. Binnenkort volgt nog een fotootje. Arriët heeft inmiddels aangegeven toch ook wel erg geïntereseerd te zijn in een A-stempeltje in d'r rijbewijs. Dus wellicht dat ze binnenkort zelf ook op de brommer voor gevorderden plaatsneemt.

De galerijen van Aukje en Femke zijn weer aardig up-to-date gebracht. Tot een volgende keer!