Mijn naam is dus Arriët, hoewel ik niet vaak zo genoemd word. Meestal word ik Jet genoemd, wat ik niet erg vind overigens.

Mijn levensverhaal begint in het schitterende dorpje Ochten, in de Betuwe (inderdaad, dat dorpje van de bijna-dijkdoorbraak). Mijn ouders zijn nog vrij jong als ze (moeten) trouwen. Mijn vader, Dick van Eldik is 21 en mijn moeder, Wilma van Eldik - Sanders is 19. Op een snikhete 10 juni 1981 is het zover en word ik geboren. Mijn moeder ligt in haar bikini op het kraambed. Eigenlijk ben ik te vroeg geboren (mijn moeder was uitgerekend op de 12de van juni) maar kennelijk heb ik het daarbinnen al wel zo'n beetje bekeken. Ik ben een flinke baby van 4000 gram en ben 54 centimeter lang.

Zie ook de volgende foto's
- Geboortekaartje (buitenkant)
- Geboortekaartje (binnenkant)
- Kranteknipsel
- Trotse pa en ma

De eerste 1,5 jaar van mijn leven breng ik door aan de Arnoldus Jacobstraat in Ochten, het adres waar mijn opa en oma wonen. Mijn ouders hebben dan namelijk nog geen eigen woning. Ik vind het heerlijk om bij opa en oma Sanders te wonen, want ik word enorm verwend door opa. Op een gegeven moment zelfs zo erg, dat ik niet eens meer bij pa wil zitten, maar alleen maar bij opa. Maar goed, ik ben dan ook het eerste kleinkind van opa. En dat is nog steeds goed te merken :)

Na 1,5 jaar hebben mijn ouders een huurhuis gevonden in Ochten en trekken we in ons huisje aan de Hoeflaan. Het is daar geweldig, want we wonen tegenover een hele grote speeltuin, waar ik erg vaak te vinden ben. Inmiddels heb ik er ook een broertje bij, Richard en dat vind ik enorm fijn. Ik knuffel wat met hem af. In 1986 wordt ook Mark geboren. Ook hij is een schat van een broertje. Helaas wordt Mark slechthorend geboren, en moet hij vaak voor zijn oren naar het ziekenhuis. Ook heeft Mark AHDH, dat nog steeds aan hem te merken is. Maar Richard en Mark zijn uiteindelijk niet mijn enige 'broertjes'. Ook heb ik nog wat andere 'broertjes en zusjes' erbij gekregen. Zo komen Wouter en Marloes al een hele poos bij ons thuis. Dat zijn de oppaskinderen van mijn moeder, maar eigenlijk zijn het ook mijn broertje en zusje. Ze komen nog wel eens bij ons slapen en dan maken we er altijd een dolle boel van. En dan heb ik ook nog een zusje, eigenlijk schoonzusje, namelijk Jessica. Zij is de vriendin van Richard en een schat van een meid. En dan heb ik er via David ook nog een broertje bij gekregen, genaamd Benjamin. Ook hij is een schat van een vent!

Ik bezoek inmiddels de kleuterschool van de Rehobothschool In deze klas zit ik bij juffrouw Francien. Ze is echt een hele lieve juf, zelfs zo lief dat ik aan het einde van mijn kleuterschoolperiode huilend weg ga. De kleuterschool was in mijn tijd nog niet bij de basisschool gebouwd, en dus dacht ik dat ik haar nooit meer zou zien. Vervolgens doorloop ik de basisschool met succes en heb ik er echt een hele fijne tijd. Vooral de tijd bij meester Deijs, die was echt geweldig!

Na de basisschool ga ik naar het Ichthus-college in Veenendaal. Samen met Marieke den Besten fiets ik het eerste jaar naar de brugklas Havo-Vwo in Veenendaal. Een aardige rit van 20km heen en 20 km terug, die elke dag weer afgelegd wordt. Na de brugklas ga ik de Havo doen, omdat ik nogal een strebertje ben. Zo was ik niet snel tevreden met een 8 en daarom vonden mijn ouders het verstandiger om naar de Havo te gaan. Alles gaat goed, tot ik in Havo 4 terecht kom. Daar heb ik een vakkenpakket gekozen met economie erin. Dit was niet echt aan mij besteedt. Als advies krijg ik dan ook te horen dat ik maar beter economie uit mijn pakket kan laten vallen, maar dan moet ik dit jaar wel blijven zitten. Ik mocht dus geen hoge cijfers meer halen, omdat ik anders wel over zou gaan en dan zou ik de examenklas over moeten doen. Dus toen heb ik mijn best gedaan om slechte cijfers te halen (dat geloof je toch niet ?) Nou, de vierde dus nog maar een keer gedaan. Wel leuk, want nu mocht ik 2 keer op werkweek. (Parijs is echt geweldig!!!!) Maar toen kwam ik dus uiteindelijk terecht in de examenklas. En ook hier ben ik blijven zitten! Waarom? Ach, ik vond het nodig om al mijn boeken te lezen in plaats van de uittreksels. Op zich niet erg, behalve als je alle talen in je pakket hebt zitten ?

Mijn laatste studie (tot dusver) volbreng ik op de Christelijke Hogeschool in Ede. Op deze school volg ik de opleiding aan de Pabo. Het zijn 4 fantastische jaren waarin ik veel nieuwe mensen leer kennen. Vooral met Gerdien en Anique bouw ik een goede band op. Op verschillende scholen in het land heb ik stage gelopen. Hieronder een opsomming van de scholen, met de bijbehorende verwijzingen.

- Prins Mauritsschool in Tiel
- Dominee van Lingenschool in Zetten
- Clara Fabricius in Herveld
- Het Kompas in Kesteren
- De Wissel in Utrecht
- De Oranjeschool in Katwijk aan Zee

In juni 2004 studeer ik af en krijg mijn diploma met als titel Bachelor of Education. Wat een naam, hè. Ik geniet van de vrije tijd die ik heb, even bijkomen van al het harde werken. Uiteindelijk ga ik solliciteren, maar dat blijkt niet zo makkelijk. Het is een crisisjaar in het onderwijs. Er is een overschot aan leerkrachten, daar waar voorgaande jaren juist zo'n verschrikkelijk tekort was. Helaas is er voor mij, op dat moment geen plaats in het onderwijs en ik besluit wat anders te gaan doen. Ik heb ineens 3 werkhuizen, waar ik hulp in de huishouding ben en 2 dagen in de week breng ik post rond voor Sandd (www.sandd.nl) Met het rondbrengen van de post heb ik de nodige ervaring, aangezien ik ook 4 jaar bij de TPG gewerkt heb. Maar ineens verandert er iets. Ik houd nauwlettend de internetsites in de gaten en volg de vacatures in de kranten. Mijn oog valt op een aantal advertenties en ik ga weer vol goede moed aan de slag met het schrijven van verschillende sollicitatie-brieven. Bij één school volgt een gesprek en vervolgens een proefles. En ja hoor, ik ben aangenomen! 10 januari 2005 is daar mijn carrière begonnen! De school heet trouwens Gevers Deynoot en de website is zeker de moeite waard om te bekijken.

Natuurlijk 'vergeet' ik het leukste in mijn leven te vertellen, namelijk mijn man David! Dat vergat ik niet, hoor, maar het lekkerste bewaar ik altijd voor het laatst :) David en ik hebben elkaar leren kennen via het internet. Op een dag besloot ik om een advertentie te zetten op Christelijk Contact en kreeg daar heel erg veel reacties op. Ook een reactie van een jongen uit Leiden. Eerst was ik wat sceptisch, maar al snel werd het contact erg leuk. David belde me zelfs op, terwijl ik daar heel huiverig voor was. Begin juli hadden we een ontmoeting gepland, maar die kon niet doorgaan, omdat David de waterpokken kreeg. Ik geloofde hem eigenlijk niet, en dacht dat het gewoon een smoes was om maar niet te hoeven komen. Uiteindelijk stuurde hij een foto van zichzelf op, compleet met waterpokken. Okee, ik moest het nu wel geloven.

Helaas duurde het daarna een poosje voor we weer wat af konden spreken. Ik ging namelijk eerst nog een weekje op vakantie naar Texel met mijn moeder. En ook al had ik David nog nooit gezien, ik miste hem daar verschrikkelijk. We belden dan ook elke dag met elkaar en de rekening van de telefoon was aanzienlijk hoger dan dat hij ooit geweest was. Ook de smsjes waren niet meer te tellen. Na deze vakantie hebben we eindelijk een afspraak gemaakt om de eerste ontmoeting plaats te laten vinden. Tegen mijn familie heb ik dan net verteld dat ik weer verkering heb met een onwijs lieve jongen. Ook heb ik maar verteld dat ik hem al een aantal keren gezien heb. Anders zou ik (zeker weten) voor gek uit zijn gemaakt. (Dat vertelden ze me later ook, toen ik de waarheid had verteld ?) David en ik hadden afgespoken bij de Mac Donalds in Tiel. (Vandaar ook enkele foto's in onze trouwreportage bij de Mac in Tiel) Wat waren we zenuwachtig. David was helemaal bezweet, ook door de warme dag en ik wist niet hoe snel we naar Ochten moesten gaan. Eenmaal in Ochten aangekomen werd David voorgesteld aan de familie. Inderdaad familie en niet het gezin. In Ochten was namelijk de wielerronde en dan is onze familie gewend om bij mijn overgrootoma (helaas is ze er niet meer, maar in mijn hart nog elke dag bij me!) brood te eten en te genieten van de wielerronde. David mocht gelijk mee. Hij kon niet echt contact maken, omdat de meesten nogal een accent hebben en daar kon hij nog niet echt iets mee. Alleen ome Tom was erg goed te verstaan. Dat is dan ook de netste man in de familie ? David bleef die avond gelijk slapen in Ochten, omdat de afstand nogal groot was. Maar wat baalde hij toen hij geen nachtkusje kreeg. Ach ja, ik ben gewoon netjes opgevoed, haha!

David en ik besloten al vrij snel dat we voorgoed met elkaar verder wilde en op 8 maart 2003 hebben we ons verloofd. We hebben dit gevierd met vrienden en bekenden en dat was enorm leuk. Ook hadden we inmiddels een huisje gehuurd aan de Kooilaan in Leiden. Op 4 augustus 2004 zijn we getrouwd. De foto's zijn elders op de website te vinden.

Maar een poosje later begon het toch een beetje te kriebelen. David miste een tuin en eigenlijk waren we allebei wel toe aan gezinsuitbreiding. Dus we zijn begonnen met het oriënteren op de huizenmarkt. Al snel zagen we een openhuizen route en we besloten maar eens te gaan kijken. Baat het niet, dan schaadt het niet, toch. We hadden voor onszelf eigenlijk al wel besloten dat we niet meer in Leiden wilden wonen, maar nog wel in de buurt. De openhuizen route was dan ook in Hazerswoude-Rijndijk. We hadden eigenlijk niet echt verwachtingen, maar wilde gewoon even binnen kijken. Het eerste huis waar we ging kijken kwam heel erg 'nep' over. Alles was net iets te perfect. Eenmaal weer buiten wisten we eigenlijk al dat dit huis niets voor ons was. Op naar het tweede huis. Eigenlijk voelde het als een soort van thuiskomen. Daarna hebben we nog een huis bekeken, maar die was omgebouwd tot een huis met allemaal kleine kamertjes, waar je eigenlijk net niets aan hebt. En in het vierde huis zijn we niet eens binnen geweest. Maar dat tweede huis was eigenlijk wel geweldig. Diezelfde week nog hebben we het een en ander in werking gesteld en binnen no-time was het huis van ons. Maar eerst zouden we nog op vakantie gaan, dat was immers al geregeld. Onderweg naar onze vakantiebestemming hebben we nog de laatste krabbel gezet en toen we 2 weken later thuis kwam, hadden we nog even 2 dagen om bij te komen, aangezien we de sleutel toen al kregen. Kortom, inmiddels wonen we niet meer in Leiden, maar in Hazerswoude-Rijndijk. En wat hebben we het naar ons zin.

In de tussentijd wordt onze kinderwens ook steeds groter en we besluiten het ziekenhuis-traject in te gaan. Een spannende tijd breekt aan, vol emoties. Uiteindelijk, na vele keren terugkomen in het ziekenhuis vindt via ICSI de bevruchting plaats en wat mogen we God op onze blote knieën danken. We zijn in één keer zwanger. Inmiddels wachten we vol spanning op het kleintje!